Дар бораи ширкат

Ин танҳо як оғози оддӣ дар савдо набуд — ин як қарори ҷиддӣ буд. Қарор додем, ки ба одамон роҳ кушоем, то бо асбобҳои молиявии мураккаб кор кунанд ва нишон диҳем, ки трейдинг ин бозии лотерея нест, балки ин низом, интизом ва фикрронӣ аст.

Мо аз чизҳои хурд сар кардем, ваъдаҳои калон надодем. Хатоҳо шуданд, санҷишҳо гузарондем, шабҳо дар назди графикҳо нишастем ва ҳамеша роҳи беҳтаринро меҷустем. Лекин мақсади асосӣ — пеш рафтан ва ҳеҷ гоҳ таслим нашудан буд.

Мо ин солро бо боварӣ, қадам ба қадам гузаштем. Асбобҳои нав илова кардем, таҳлилро беҳтар намудем, тарзи кор дар бозорро сайқал додем. Ҳар як давраи қийн моро қавитар кард.

Ин соли рушд тавассути таҷриба буд. Мо истода намондем, аз роҳ нагаштем ва роҳҳои осонро наҷустем. Фақат ба пеш ҳаракат кардем, ҳатто вақте ки хеле қийн буд.

Мо аллакай аниқ медонистем, ки чӣ кор карда истодаем ва барои чӣ. Як низоми қавӣ сохта шуд, ҷомеаи мо калон шуд, боварӣ зиёд гашт. Ҳар як қадами нав тасдиқ мекард: роҳи интихобкардаи мо дуруст буд.

Мо аз паи муваффақияти тез нагаштем — мо таҳкурсие сохтем, ки ба бозор, вақт ва фишор тоб меорад.